Inleiding – Democratie

5 okt

Democratie in tijden van crisis

Een nieuw jaar, een nieuw begin. Het weer is terug grijs, banken gaan weer overkop en voor het derde opeenvolgende jaar gaat discussiegroep Spartacus van start.

In 1989 schreef Fukuyama in zijn ‘The End of History’ dat de liberale democratie gezien kan worden als eindpunt van de ideologische evolutie van de mensheid en de finale vorm van menselijk bestuur. Sindsdien beroept haast iedereen van links tot rechts zich op het begrip ‘democratie’ als geprefereerde politiek systeem. Nu in 2011 spreekt men regelmatig van de crisis van de democratie. Ik hoop dat deze discussie duidelijk maakt dat dit veel meer is dan een leuke, intellectuele bezigheid. De vraag: ‘wat is democratie?’ is voor mij een van de meest fundamentele vragen die vandaag gesteld dient te worden. Dit onderwerp staat niet los van de vorige discussies die sommigen van u hier ook gevoerd hebben, maar staat rechtstreeks in het verlengde hiervan. Bij vorige discussies kwamen steeds dezelfde twee dilemma’s naar voren waar er onenigheid over bestond.

  • Is er ruimte voor hervorming binnen ons politiek systeem of biedt enkel revolutionaire, buitenparlementaire actie de oplossing voor de ecologische, politieke, economische en sociale crisis?
  • Wie zijn de actoren van sociale verandering? Zijn dit vakbonden, intellectuelen, partijen, individuen, sociale bewegingen, staten, nieuwe sociale bewegingen, klassen?

Met deze inleiding tracht ik- heel beknopt-  de geschiedenis van de democratie te schetsen en een analyse te geven van de huidige maatschappelijke toestand. Ik sluit af met mijn  persoonlijke visie over hoe een democratie er uit behoort te zien.

Geschiedenis

De geschiedenis van de democratie is geen verhaal van lineaire vooruitgang en hetzelfde woord betekende in verschillende historische contexten iets geheel anders. Democratie is ook geen typische westerse uitvinding. De eerste vormen van formele democratie binnen een maatschappij, ontwikkelde zich in Syrië zo’n 2500 jaar geleden, maar we vinden en vonden het ook terug bij inheemse volkeren in het regenwoud. Dit doet vermoeden dat de primitieve samenleving ook op samenwerking en dialoog gegrondvest was, in plaats van een autocratisch stamhoofd. De eerste democratieën in ‘maatschappijen’ bestonden uit een volksvergadering van vrije mannen en was meer directe dan representatieve vorm van democratie. Athene in de 5e eeuw voor christus kende ook zo’n systeem.

In het feodale tijdperk was democratie niet echt een issue, en dit kwam maar pas terug met het tijdperk van de verlichting in de 17e-18 eeuw.  Dit neemt niet weg dat er in de oudheid en het feodale tijdperk geen sociale bewegingen of opstanden onstonden van mensen die voor hun rechten opkwamen (denk maar aan Spartacus). De burgerlijke maatschappij zag de langzame uitbreiding van representatieve democratieën volgens de principes van scheiding der machten en volksafvaardiging binnen de natiestaat. Die representatieve democratieën werden in de 20e eeuw soms ook ‘sociaal-democratieën’ en zetten zich af tegen de dictaturen van het oostblok (die zich ook democratisch noemden). Volgens de politicoloog John Keane bevinden we ons tegenwoordig in een monitordemocratie. Besluitvorming, politiek debat en controle gebeurt niet langer alleen door de drie klassieke machten en de politieke partijen (het Westminster model) maar ook steeds meer door denktanks, burgerbewegingen, NGO’s, advocaten, rechtbanken, burgerjury’s, blogs, etc. Men zit een beetje in een mengeling tussen het ideaal van een representatieve democratie en een directere democratie, met daartussen een middenveld. De globalisering van internationale kapitaalstromen maakte natiestaten machtelozer. Om het met een veelgezegde boutade te zeggen: de economie is geglobaliseerd, de democratie niet of veel minder. De democratie speelt zich nog steeds binnen landsgrenzen af

En nu?

2011 zag het ontstaan van talloze sociale bewegingen van het Tahirplein tot Wall Street die verontwaardigd zijn en ‘echte democratie’ eisen en zich van de leiders van hun land afkeren, of het nu autocratische regimes zijn zoals in Noord-Afrika of parlementaire zoals in de VS,   Spanje en Griekenland. Maar ook aan de rechterzijde, denk maar aan de Tea Party, waren er spontane burgerinitiatieven die niet akkoord gingen met de manier waarop de crisis werd aangepakt en vreesden dat hun geliefde land zou afglijden tot een fascistische/communistische dictatuur.

De motor van sociale strijd gebeurt vandaag steeds meer buiten politieke partijen en hun aanverwante organisaties. Dat is niet iets nieuws: sinds de economische crisis van de jaren 1970 daalt het stemmenaantal van de ‘klassieke partijen’, de participatie in het klassieke middenveld, verkiezingsopkomsten, etc. Antisysteem bewegingen duiken steeds op de in de recente geschiedenis: de socialistische beweging van de 19e eeuw zette zich in de 19e eeuw ook af tegen regimes die zich ‘democratisch’ noemden en in de nasleep van mei 1968 ontstonden ook nieuwe sociale bewegingen en partijen, die nu deel uitmaken van het ‘establishment’ De kans is dus reëel dat deze zullen verburgerlijken/ opgaan in het democratische systeem (schrappen volgens uw ideologische voorkeur).

Maar wat betekent democratie nog in het licht van de recente schuldencrisis? De grote banken en financiële instellingen, nadat ze met belastingsgeld overeind waren gehouden, leggen hun dictaten op aan regeringen van links tot rechts. Politiek is steeds gedomineerd geweest door economische ontwikkelingen, maar ik denk dat die dominantie de laatste 30 jaar is toegenomen en nu in periode van besparingen het duidelijkst naar voren komt. Illusies over de soevereiniteit van het politieke bestel zijn dus nu wel doorprikt. In dat opzicht is de democratie vandaag misschien niet in crisis, maar juist heel levendig. De democratie is, volgens mij pas in crisis, als mensen niet meer zouden geloven in alternatieven op de gang van zaken in deze wereld. Een democratie is pas een echte democratie als mensen werkelijke keuzemogelijkheden krijgen.

Totale democratie

Het verleden heeft aangetoond dat autocratische oplossingen vaak nog slechter zijn dan de beperkingen van de representatieve democratie. Ik denk dat democratie draait om matiging van macht: zowel die van elites als van de uitdagers van die elites. Democratie dient de fundamentele tegenstelling die eigen zijn aan kapitalistische maatschappijen in geweldloze machtsverhoudingen om te zetten. Het maakt van vijanden (met tegengestelde belangen), politieke tegenstrevers. In een werkelijke democratie moeten we daarom niet spreken van goede of slechte oplossingen  Ik zie in het ideaal van de welvaartstaat nog steeds als de beste poging voor de verwezenlijking van een totale democratie, maar ook dit botste in de jaren 1970 op economische wetten (schuldencrisissen), bureaucratische verstarring en ecologische beperkingen (oliecrisis). Een nieuw soort welvaartstaat vereist een andere economie dan het staatskapitalisme. Dit systeem zal niet perfect zijn, maar het moet de concentratie van macht en het ontstaan van elites vermijden. Politieke gelijkheid is immers onmogelijk bij te grote economische ongelijkheid.

Meer directe democratie (aan de hand van referenda, algemene vergaderingen, deliberatieve opzetten,…), vereist meer participatie van de bevolking in het openbare leven, en dit kan enkel gebeuren als mensen meer tijd hebben. De redelijke balancering tussen arbeid en andere aspecten van het ‘mens zijn’ is een essentieel democratische opdracht. Het is onmogelijk een totale democratie uit te bouwen wanneer iedereen zich te pletter werkt om te consumeren of te sparen.

Conclusie

We zitten niet met een crisis van een democratie, want er is nog nooit een echte democratie geweest. Een echte democratie is veel meer dan een verzameling regels, instituties en procedures, maar een praktijk waarbij vrijheid, gelijkheid en solidariteit aan de basis ligt van alle menselijke relaties, ook toekomstige. De laatste 100 jaar zijn positieve stappen in die richting van een democratische maatschappij ondernomen, die erfenis mag niet ontkend of geminimaliseerd worden. De wereld is er nu op veel vlakken beter aan toe dankzij politieke en sociale strijd, maar het democratische project is verre van af, de weg is nog lang en bezaaid met vele zware hindernissen.

Mogelijke discussieonderwerpen

Is onze democratie in crisis? Hoe kan men het toenemende succes van buitenparlementaire zelforganisatie zoals de Indignados ?  

Zijn er alternatieven op het systeem van representatieve democratie/afvaardiging?

Wat betekent ‘echte democratie’ dan en hoe kan men deze verkrijgen?’

16 Responses to “Inleiding – Democratie”

  1. Yann oktober 6, 2011 at 9:14 am #

    I like.

  2. Yann oktober 6, 2011 at 11:35 am #

    Misschien is dit filmpje wel relevant voor de discussie: http://www.youtube.com/watch?v=oneVFYeMHjU&feature=player_embedded

  3. Inigo Montoya oktober 13, 2011 at 3:03 pm #

    Ik heb het filmpje en ook zijn tekst gezien. Het is juist dat de beweging ideologisch zal worden ingepalmd aangezien haar afhankelijkheid van financiële steuners van buitenaf. Zijn oplossing or voorkeur gaat daarom uit naar een beweging die leeft van de geschenken van donors op vrije-markt-democratische wijze. Hij ziet ook in dat de beweging zelf niet democratisch zal kunnen zijn, aangezien leiders enz. nodig zijn voor de efficiëntie. Echter, eerder verklaarde hij het reformisme van de bestaande ‘instellingen’ uit het feit dat ze onstonden door zulke professionalisering. Zijn oplossing is dus gewoon ook reformistisch te noemen.

    Ik denk dat een Chantal Mouffe ( http://nl.wikipedia.org/wiki/Chantal_Mouffe ) bepaalde huidige wijdverspreide ideeën verdedigt. Vanuit haar intellectuele stroming in de jaren ’80 is ook Žižek voortgekomen. Mouffe baseert zich onder andere op Gramsci, Lacan en vooral Carl Schmitt. Schmitt’s boek uit 1923 draagt de voor dit onderwerp (wat ik trouwens erg goed gekozen vind) toepasselijke titel The crisis of parliamentary democracy. Ondanks zijn controversiele politieke steun aan het nazisme wordt Schmitt algemeen beschouwd (paradoxaal genoeg door zich zelf links noemende figuren als Bensaïd, Agamben,…) als de belangrijkste politieke theoriticus van de 20ste eeuw. Zo is Schmitt’s theorie over de legitimeit, in dit geval, van het parlement, denk ik (jammer genoeg) een blijvende (onbewust) uitagangspunt bij velen. Om een voorbeeldje te geven uit Schmitt, zijn polemische vraag tegen een pragmatisch verdediger van het parlement: “Certainly no one would be so undemanding that he regarded an intellectual foundation or a moral truth as proven by the question, What else?”

  4. Yann oktober 14, 2011 at 12:00 pm #

    Ik vond ongeveer hetzelfde als jij, Inigo. Een paar interessante dingen, zoals over de financiering door philantropen en de institutionalisering van bewegingen m.a.w. de opslorping door de staat van sociale bewegingen, maakt ze na een hoop manipulatie tot voor de burgerij ongevaarlijke bewegingen. Het is vergelijkbaar met vakbondsstrijd. Zolang de arbeiders achter de officiële vakbonden lopen, blijven ze voor de burgerij ongevaarlijk.

    Wat denk je over Zizek? Ik mag hem niet. Soms zegt hij interessante dingen, zoals een burgerlijke historicus ook interessante dingen kan zeggen, maar over het algemeen vind ik dat hij erg veel grote woorden gebruikt en nooit duidelijk wordt wat hij eigenlijk bedoelt. Hij is in ieder geval erg verward over het zogenaamde ‘communisme’ in Rusland. Soms verdedigt hij het, soms niet. – Voor de duidelijkheid: naar mijn mening is er in Rusland nooit communisme, noch socialisme, noch iets tussen kapitalisme en communisme geweest. Er is ‘enkel’ een socialistische/communistische revolutie geweest die zich niet internationaal heeft kunnen uitbreiden en om die reden faalde.

    Kunnen we Slavoj Zizek niet een beetje vergelijken met Sartre? Beide zijn intellectuelen die sociale bewegingen steunen/afwijzen, eraan deelnemen en becommentariëren, maar ook bewust in bepaalde banen leiden. Zo heeft Sartre de beweging van mei ’68 gesteund, heeft hij een paar toespraken gehouden (of vergis ik me?), maar was echter vaak een dikke stalinist. Hij heeft o.a. Castro en Guevarra ontmoet en die laatste geprezen. Zijn rol was dus niet onschuldig en kan jongeren in de richting van het stalinisme hebben geleid.

    Zizek is actief in de Occupy Wall Street beweging en heeft daar een speech gehouden:

    http://www.youtube.com/watch?v=eu9BWlcRwPQ&feature=player_embedded

    Hier nog 2 filmpjes van Zizek, maar zoals gezegd, ik vind soms weinig structuur in zijn toespraken en vind dat coherentie moeilijk te vinden is:

    – What does it mean to be a revolutionary today?
    http://www.youtube.com/watch?v=_GD69Cc20rw
    – Over ethisch consumeren:
    http://www.youtube.com/watch?v=hpAMbpQ8J7g

  5. Yann oktober 14, 2011 at 12:01 pm #

    By the way: hoe was de discussie?

  6. Inigo Montoya oktober 14, 2011 at 3:37 pm #

    Ik zelf heb niet veel kunnen bijdragen. Het is een zwaar onderwerp, maar wel waar het eigenlijk allemaal om draait (de 2 dilemma’s uit de inleiding).

    Voor de fans, hier is Zizek’s speech op z’n bezoek aan de OWS:
    http://www.youtube.com/watch?v=oEUZNfOtPlE

  7. Yann oktober 16, 2011 at 7:00 pm #

    Hey, deze tekst is gepubliceerd op de site van de Anarchistische Groep Nijmegen (http://www.anarchistischegroepnijmegen.nl). Sommige stukken vind ik best interessant: de vraag wie de 99% eigenlijk is; de roep om te leren uit het verleden; de nadruk op het systeem als schuldige en niet enkele “onverantwoordelijke” en “hebzuchtige” bankiers; de waarschuwing voor de kaping van de beweging door bepaalde politieke partijen, vakbonden etc. (voor zo ver dit niet al gebeurd is). Op andere moet zeker kritisch worden ingegaan, bijv. over het politievraagstuk en de zelfverdediging in een betoging. Met geweld moet erg voorzichtig worden omgegaan. In zulke gevallen is het net erg gevaarlijk dat een minderheid, al is het erg terecht, tot geweld overgaat. Geweld kan steeds als excuus dienen voor de heersende klasse om nog meer geweld te gebruiken.

    Beste Bezetter – Een brief van anarchisten

    Steun en solidariteit! We zijn erg geïnspireerd door de bezettingen op Wall Street en elders in de wereld. Eindelijk gaan er weer mensen de straat op! Deze acties hebben de potentie protest en verzet in dit land een nieuw leven in te blazen. We hopen dat deze bezettingen zullen groeien, zowel in aantal als in inhoud, en we zullen ons best doen om daaraan bij te dragen.

    Waarom zou je naar ons luisteren? In het kort, omdat anarchisten al jaren bezettingen organiseren, beslissingen maken op basis van consensus en strijden tegen het kapitalisme. Als deze nieuwe beweging niet leert van de fouten van de voorgaande bewegingen, lopen we het risico deze fouten te herhalen. We hebben hieronder een aantal van onze zwaarbevochten lessen samengevat.

    Bezettingen zijn niets nieuws. De grachtenpanden in het centrum van Amsterdam en de kantoren aan de Zuid-as vertegenwoordigen eeuwen van plundering en koloniale bezetting. Om een betekenisvolle tegen-bezetting te beginnen, is het belangrijk om deze geschiedenis te erkennen en om het verzet daartegen, de slavenopstanden, de strijd tegen koloniale overheersing, de arbeidersstrijd, vredes- en anti-globaliseringsbeweging als uitgangspunt te nemen.

    De “99%” is niet één sociaal geheel. Sommige bezetters brengen een verhaal, waarin de “99%” wordt gekenmerkt als één homogene massa. De “gewone mensen” die worden aangeduid als de “99%”, lijken vaak verdacht veel op de overwegend witte, gezagsgetrouwe middenklasse burgers die we kennen van TV, maar zo homogeen ziet de samenleving er in werkelijkheid niet uit.

    Het is een vergissing om onze diversiteit te ‘whitewashen’. Anderen worden al veel langer aangevallen door het kapitalisme en strijden al generaties tegen het onrecht dat het systeem kenmerkt. De middenklassen, die op dit moment hun sociale status aan het verliezen zijn, kunnen veel leren van hen die nooit in hun privileges gedeeld hebben.

    Het zijn niet slechts de “rotte appels” die het probleem veroorzaakt hebben. De crisis is niet het gevolg van het egoïsme van enkele bankiers, het is het onvermijdelijke gevolg van een economisch systeem dat op elk niveau van onze samenleving aanzet tot moordende concurrentie. Kapitalisme is niet statisch, maar een dynamisch proces dat alles op zijn weg verslindt, de planeet reduceert tot grondstof voor winst, en haar uitgewoond achterlaat. Nu vrijwel al het mogelijke in het vuur geworpen is, stort het systeem in en komen zij die vroeger bevoordeeld waren, in de kou te staan. In terugkeren naar een eerdere fase van het kapitalisme, zoals naar de goudstandaard bijvoorbeeld, ligt niet het antwoord. Dat is niet alleen onmogelijk, eerdere stadia van het kapitalisme kwamen ook niet ten goede van de “99%” wereldwijd. Als we uit deze crisis willen ontsnappen, moeten we herontdekken hoe we ons tot elkaar en de wereld om ons heen willen verhouden.

    Verheerlijk gehoorzaamheid aan de wet niet. De wet is er uiteindelijk om de privileges van de rijken en machtigen te beschermen, het opvolgen ervan is niet per se moreel – het kan zelfs immoreel zijn: slavernij was legaal en óók de Nazi’s hielden zich aan de wet. We moeten de kracht van ons bewustzijn en geweten ontwikkelen en datgene doen waarvan wij weten dat het goed is, ongeacht de wet.

    De politie kun je niet vertrouwen. Sommigen noemen hen misschien “gewone arbeiders”, de taak van de politie is het beschermen van de belangen van de heersende elite. Zolang ze in dienst blijven als agent, kunnen we niet op hen rekenen, hoe vriendelijk ze zich ook opstellen. Bezetters die hier nog aan twijfelen zullen dit uit eerste hand ervaren zodra we een echte bedreiging beginnen te vormen voor de ongelijke verdeling van welvaart en macht waarop deze samenleving gebaseerd is. Iedereen die er op staat dat de politie er is om de ‘gewone’ burger te beschermen en te dienen heeft waarschijnlijk een bevoorrecht (en gehoorzaam) leven geleid.

    Voor een diversiteit aan deelnemers, moet de beweging ruimte maken voor een diversiteit aan tactieken. Het is belerend en egocentrisch om te denken dat jij weet welke tactiek iemand anders moet volgen bij het nastreven van haar of zijn ideaal. Als we ons van elkaar gaan distantiëren geven we de autoriteiten een middel om ons verzet te delegetimeren, om de beweging te verdelen en uiteindelijk te vernietigen. Waar kritiek en het debat een beweging doen groeien wordt deze juist verlamd door hen die zich opwerpen als “vertegenwoordiger” ervan. We moeten niet streven naar één gelijke tactiek, maar ontdekken hoe verschillende tactieken elkaar kunnen aanvullen.

    Zij die de confrontatie met de wet of de politie aangaan zijn niet simpelweg politie-provocateurs of relschoppers. Veel mensen hebben een goede reden om boos te zijn. Sommige mensen komen voor zichzelf op en berusten niet in een strategie van passief verzet. Politiegeweld is niet enkel bedoeld om ons te provoceren, het is bedoeld om ons pijn te doen en bang te maken zodat we weer gehoorzaam en inactief worden. Daarom is zelfverdediging van essentieel belang.

    Ervan uitgaan dat zij die de confrontatie met de autoriteiten niet uit de weg gaan, op de een of andere manier met hen samenwerken, of niet weten waar ze mee bezig zijn, is meer dan alleen onlogisch. Het ondermijnt het lef dat nodig is om de status quo te trotseren, en ontmoedigt hen die de moed hebben om dat te doen. Een dergelijke aanname is typerend voor bevoorrechte mensen die geleerd hebben de autoriteiten te vertrouwen en bang zijn voor iedereen die hen niet gehoorzaamt.

    Laat deze beweging niet kapen door politieke partijen, vakbonden of commercie. Protesten worden al te vaak gedomineerd door politici met hun partij-of vakbond-prullaria. Op die manier wordt sociale onvrede beteugeld en worden demonstranten gereduceerd tot klapvee voor de een of andere politicus en haar of zijn carrière. Ook de commercie staat niet aan onze kant, zij zijn de begunstigden van dit systeem. Waar zij de voortzetting van dit systeem voorstaan zouden jij en deze nieuwe beweging een werkelijke verandering kunnen zijn.

    Geen overheid – dat wil zeggen, geen centrale macht – zal ooit welwillend de behoeften van gewone mensen vóór de wil van de machtigen plaatsen. Hierop hopen is naïef. Aan de basis van deze beweging moeten vrijheid, autonomie en wederzijdse hulp staan. En niet het verlangen naar een “aansprakelijk te houden” centrale macht. Zelfs in de “democratie” die de Franse revolutionairen van 1789 voorstonden bleven slavernij en de kloof tussen arm en rijk vanzelfsprekend.

    In plaatst van enkel een smeekschrift te presenteren aan hen die ons regeren, zouden we moeten bouwen aan een beweging die de kracht heeft haar eisen zelf te realiseren.

    Bewegingen uit het verleden hebben pijnlijk ondervonden dat het instellen van een interne “bureaucratie” of nieuw besluitvormingsproces, hoe democratisch ook, hun oorspronkelijke doelstellingen heeft ondermijnd. We moeten geen nieuwe leiders installeren, of de besluitvormingsstructuur binnen dit systeem aanpassen. We moeten manieren zoeken om onze vrijheid te verdedigen en uit te bereiden, en vanaf het begin af aan de wereld die we willen zien vorm te geven. En om zo de ongelijkheid die ons wordt opgedrongen af te schaffen.

    De bezettingen zullen groeien door de acties die we ondernemen. We zijn hier niet alleen om “de macht de waarheid te vertellen”. Als we alleen maar praten zullen de machtigen niet naar ons luisteren. Laten we ruimte maken voor autonome initiatieven, samen directe acties organiseren en sociale ongelijkheid en onrechtvaardigheid bij de wortel aanpakken.

    Bedankt voor het lezen, samenzweren
    en actievoeren. Moge al je dromen uitkomen!

  8. Yann oktober 16, 2011 at 7:08 pm #

    “Geweld kan steeds als excuus dienen voor de heersende klasse om nog meer geweld te gebruiken.”

    Ik bedoel eerder dat geweld door betogers gebruikt kan worden door de heersende klasse om de beweging ongeloofwaardig te maken in de ogen van een heleboel potentiële sympathisanten. Soms kan geweld door staat en politie de beweging aanzwengelen, zoals in Spanje gebeurde tijdens de Indignados-beweging. Soms kan het echter een sterk “anti-” gevoel creëren, waardoor de staat de vrije hand krijgt in de repressie van de beweging.

  9. Yann oktober 16, 2011 at 7:09 pm #

    Komt er trouwens een verslag van de discussie? Ik ben erg nieuwsgierig naar hoe het is geweest…

  10. Inigo Montoya oktober 18, 2011 at 3:08 pm #

    Bij nader inzien vindt ik dat die Andrew gelijk heeft dat professionalisering niet met reformisme hoeft gelijk te staan, dus ik wil hem daarom niet afdoen als reformist of zo. Te denken dat eerst door manipulatie van reformistische organisaties de beweging ‘ongevaarlijk’ gemaakt wordt is niets anders dan te stellen dat een beweging veel makkelijker worden ‘gecoöpteerd’ als ze zelf niet georganiseerd is. Ze organiseert zich in de vorm van een partij of kleine samenwerkende groep (Andrew’s woorden) die pas kan onstaan als ze steun heeft uit het volk, hetwelk de beslissingen die de groep neemt mag bespreken: If a project does not have popular appeal or support, it will not be funded, and thus, will not move forward into action. De beslissingsprocedure inzake dagelijkse werking en uitvoer ervan is niet demokratisch omdat, ten eerste, we would be attempting to manifest a democratic institution in an anti-democratic world, en ten tweede omdat, it would be stalled, stagnant, and ultimately a failure.

    Thus, it must act as an institution of the likes of a major philanthropic foundation. Its operations must be effected and decisions made by a group of people so that it may function effectively within the global institutional system.

    Ben je echter wel zeker eens met wat die Andrew hier zegt in de door mij weergegeven basislijnen? Het zijn natuurlijk geen nieuwe ideeën, maar daarom zijn ze nog niet reformistisch, niet waar?

  11. Inigo Montoya oktober 19, 2011 at 3:36 pm #

    dat moet zijn ‘vind ik’
    _________

    Dat clipje van op OWS heeft 140,000 views in één week tijd. Ik vraag me af waar hij dat T-shirt met een afbeelding van M&E haalde. Bij zijn discussie met Assange had hij er een met Lenin.

    Ik denk dat niemand onder de illusie was dat er in Rusland communisme zou bestaan hebben (zeker niet de Russische arbeidersklasse zelf), dus ik zie niet goed in wie Zizek zou kunnen misleiden daarover. Misschien dacht alleen Sartre dat, maar ik beken niets van hem gelezen te hebben.

  12. Yves oktober 21, 2011 at 7:50 am #

    Steven heeft een verslag geplaatst en zal die spoedig posten.

  13. Yann oktober 21, 2011 at 6:09 pm #

    Ah, heel goed. Ben nieuwsgierig.

    Sommigen hebben het misschien al gezien. Er zijn nu 4 Spartacus-blogs, elk in een andere taal. Dat is om verwarring te vermeiden en in afwachting van één meertalige site. Ik denk dat het wel duidelijk is.

    Raffaela en ik hebben ook een voorstel tot verbetering van de blogs: zie daarvoor de franstalige blog. Laat weten wat jullie ervan denken.

  14. Inigo Montoya oktober 24, 2011 at 9:29 pm #

    Ik zou toch beter moeten leren spellen: het is democratisch, niet demokratisch.

    De opkomstcijfers voor de Tunische verkiezingen lijken te tonen dat het democratische systeem in topvorm is.

    De directe democratie daarentegen werd verdedigt door Gaddafi in zijn Groene Boek;

    “Parliaments are the backbone of that conventional democracy prevailing in the world today. Parliament is a misrepresentation of the people, and parliamentary systems are a false solution to the problem of democracy. A parliament is originally founded to represent the people, but this in itself is undemocratic as democracy means the authority of the people and not an authority acting on their behalf. The mere existence of a parliament means the absence of the people. True democracy exists only through the direct participation of the people, and not through the activity of their representatives. Parliaments have been a legal barrier between the people and the exercise of authority, excluding the masses from meaningful politics and monopolizing sovereignty in their place. People are left with only a facade of democracy, manifested in long queues to cast their election ballots.”

    en verder

    “Popular Conferences are the only means to achieve popular democracy. Any system of government contrary to this method, the method of Popular Conferences, is undemocratic. All the prevailing systems of government in the world today will remain undemocratic, unless they adopt this method. Popular Conferences are the end of the journey of the masses in quest of democracy.”

  15. Yann oktober 25, 2011 at 9:59 am #

    @Inigo

    Was het maar zo dat niemand denkt dat er communisme bestond in Rusland. Helaas is de werkelijkheid anders. Volgens mij denkt de overgrote meerderheid van de mensen op aarde dat de regimes en de maatschappijen in Rusland, China, Cuba, Cambodja, Albanië etc. communistisch waren. Deze gedachte is natuurlijk te wijten aan de grote propaganda die zowel “communisten” als “democratische” machten verspreid(d)en.

    Het is voldoende om de Engelse wikipedia-pagina over communisme om de grote verwarring over de natuur van deze “communistische staten” te bemerken: http://en.wikipedia.org/wiki/Communism

Trackbacks and Pingbacks

  1. Verslag – Lokale verkiezingen « Discussiegroep Spartacus - september 17, 2012

    […] er over democratie werd gediscussieerd in de discussiegroep (de eerste keer was in oktober 2011: inleiding + verslag) en het zal zeker niet de laatste keer zijn. Met opzet is het verslag geen korte schets […]

Leave a Reply